Γράφει ο Πέτρος Ι. Νικολού, μαχόμενος Δικηγόρος Αθηνών
Αυτό που συμβαίνει στην ομόδοξη Σερβία τις τελευταίες ημέρες, με την ανάδειξη στις κάλπες ενός φοιτητικού κινήματος στην πολιτική ηγεσία της χώρας, χωρίς κομματικές εξαρτήσεις και χωρίς προσωποκεντρική αρχηγία, αποτελεί μία αξιοθαύμαστη κοινωνική, πολιτική και εκλογική ανατροπή. Εκατοντάδες χιλιάδες νέοι Σέρβοι από όλες τις ταξικές διαστρωματώσεις, με βασικό γνώμονα την αμφισβήτηση της επί 14 έτη πρωθυπουργίας-προεδρίας Βούτσιτς και με προτάγματα την πάταξη της διαφθοράς, την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης και την παραδειγματική τιμωρία των υπαιτίων μιάς σειράς προδοσιών σε βάρος της πατρίδος τους, εξεχύθησαν στους δρόμους των πόλεων, μετατρέποντας ένα κύμα οργής, αγανακτήσεως και έντονης αποδοκιμασίας του σκανδαλοποιού πολιτικού συστήματος του κράτους σε κίνημα αλλαγής, το οποίο δεν κατόρθωσε απλά να επικρατήσει στις πρόωρες βουλευτικές εκλογές, αλλά κυρίως να κινητοποιήσει το σφριγηλότερο και παραγωγικότερο κομμάτι του πληθυσμού διαμορφώνοντάς το σε μοχλό αφορήτου ακτιβιστικής πιέσεως για το καθεστώς.
Αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία να παρατηρήσει κανείς στις δεκάδες διαδηλώσεις του φοιτητικού κινήματος στο Βελιγράδι και τα μεγάλα αστικά κέντρα της Σερβίας –πέραν από τη νεανική μαζικότητα, την ωστική δυναμική της αυτο-οργανώσεως των νέων και την καθαρότητα των προσώπων των αγνών παιδιών που συμμετέχουν σε αυτές- είναι η συστηματική εμφάνιση της σερβικής σημαίας, η ευσεβής χρήση των εθνικών τους συμβόλων, οι μεγάλοι σταυροί και οι ορθόδοξες εικόνες των Αγίων που πρωτοστατούν στις διαμαρτυρίες, καθώς και τα πατριωτικά και χριστιανικά άσματα, τα οποία τραγουδούν οι νέοι και διαδίδονται ωσάν ιαχή στις τάξεις των διαδηλωτών. Τούτο στην πράξη σημαίνει πως οι κοινωνικές ομάδες που έχουν μαζικοποιήσει αυτό το ανατρεπτικό κίνημα δεν ανήκουν ούτε στην αριστερά ούτε στον διεθνισμό ούτε στα παλιακάφιλοδυτικά δεξιά σχήματα ούτε σε κάποια στενή κομματική δομή η οποία τις ελέγχει, τις κατευθύνει και τις χειραγωγεί, αλλά σε ένα αχαρτογράφητοδιαπλασσόμενο νεοφανή πατριωτικό χώρο με παραδοσιακή νοοτροπία, ο οποίος παρέμενε ανέκφραστος μέσα στη σερβική κοινωνία επί πολλά έτη, ανέπτυξε όλο αυτό το διάστημα ένα υγιές αντισυστημικό φρόνημα και βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε πλειοψηφική αριθμητική θέση, αποτελούμενος κυρίως από νέους ανθρώπους που έχουν δημιουργήσει σε πολύ μικρή νεανική ηλικία τις δικές τους παραδοσιακές οικογένειες, πιστεύουν στον Χριστό και αντιλαμβάνονται πως το ελεγχόμενο από την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τις συσσωματώσεις της παγκοσμιοποιήσεως εγχώριο κατεστημένο ξεπουλά την πατρίδα τους κομμάτι κομμάτι, αδυνατώντας να υπερασπιστεί την σερβική ταυτότητα του Κοσόβου, την αποστασιοποίηση από τη βρυξελλιώτικη ολιγαρχία και τη σύσφιγξη των σχέσεων με τη Ρωσία και τα ορθόδοξα κράτη. Παρά ταύτα, οι πρώτες δηλώσεις των βασικών μορφών που φαίνονται να προΐστανται της «Φοιτητικής Λίστας» που κυριάρχησε με 52 % εγείρουν εύλογες αμφιβολίες ως προς τον βαθμό της πραγματικής ανεξαρτησίας τους και κατά πόσον κατά τον σχηματισμό της επερχόμενης κυβερνήσεως δεν θα αποκαλυφθούν ως πειθήνια όργανα της δυτικής ελιτοκρατίας, έτοιμα να ενδώσουν σε κάθε απαίτηση της ενωσιακής γραφειοκρατίας, η οποία ξεκαθάρισε προς τους νικητές των εκλογών από την πρώτη στιγμή ότι δεν μπορούν να ζητούν πραγμάτωση της προοπτικής της ευρωπαϊκής ολοκληρώσεως για τη Σερβία και από την αλλή να αρνούνται την επιβολή κυρώσεων στη Ρωσία.
Σε κάθε περίπτωση, αν κάτι έχει πραγματική αξία για τα ελληνικά δεδομένα από τα τεκταινόμεναστη Σερβία δεν είναι τόσο ούτε ποιοί θα συγκροτήσουν την εκτελεστική εξουσία ούτε ποίων τα συμφέροντα θα εξυπηρετήσουν τελικά, αλλά κατά πρώτον η ανθρωπογεωγραφία αυτού του κινήματος ανατροπής και κατά δεύτερον η επιτευξιμότητα του στόχου της κοινωνικής και πολιτικής αλλαγής μέσα από μαζικές καθόδους κατακτήσεως των δρόμων της κοινωνικής πάλης, χωρίς την ανάγκη των κομμάτων, των εγωϊστώναρχηγίσκων και της θεσμικής αναφοράς στηδιεφθαρμένη δημοκρατία των εγκαθέτων. Εν άλλοις λόγοις, η Σερβία μάς απέδειξε πως όταν οι μαθητές, οι φοιτητές και οι εργαζόμενοι νέοι λάβουν σοβαρά υπ’ όψιν ότι μπορούν να γίνουν ρυθμιστές των εξελίξεων, πιστεύσουν στη δύναμη της πλατείας και του δρόμου, εγερθούν από την βολή και τις ανέσεις τους, παθιαστούν με μία ιδέα που φλογίζει την καρδιά τους και θέσουν σε προμετωπίδα τον Χριστό και την Πατρίδα, το διαπλεκόμενο σύστημα εξουσίας μπορεί να κλονιστεί, τρωθεί και εκπέσει οριστικά.Το παράδειγμα της Σερβίας μάς φανερώνει πως η χώρα μας δεν ανακτάται, δεν ελευθερώνεται και δεν εξυψώνεται ούτε από κομματικά τσαντίρια, τα οποία περιμένουμε αν και πότε θα πιάσουν το 3 % για να μπούν στη Βουλή μέχρι να ξεπουληθούν μετά από λίγο καιρό όπως όλα τα μέχρι σήμερα γενόμενα, ούτε όμως και από «σωτήρες-ήρωες» που περιμένουμε αντιστοίχως πότε θα μας καλέσουν μέσω tiktok σε ρήξη με το αντεθνικό κράτος, για να αλλάξουμε την κατάσταση, ενώ εμείς από μόνοι μας δεν κάνουμε τίποτα για προσφέρουμε στον αγώνα, γιατί πάντα αναμένουμε άλλους να κάνουν τη δύσκολη δουλειά.
Η Πατρίδα μας θα ξαναγίνει ελεύθερη και ελληνική, όταν ένα ρωμαλέο ανεξάρτητο νεανικό κίνημα με επίκεντρο τον Χριστό και την εθνική μας ταυτότητα αποστραφεί τα κόμματα, αμφισβητήσει τους αυτοκλήτους ηγέτες και θέσει ως στόχο σε πρώτη φάση να κυριαρχήσει στον δρόμο, καλώντας όλους τους νέους σε μετάνοια, πνευματική ζωή, αγώνα και σύγκρουση με τους προδότες και τους ανθέλληνες.
